Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Το πρόγραμμα του No Border 15-24 Ιουλίου στη Θεσσαλονίκη

Το πρόγραμμα του No Border 15-24 Ιουλίου στη Θεσσαλονίκη

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Live adult alternative/indie/rock/pop

...με τους:
Constance Wolter&Asklipios Zampetas, Kostas Chasiotis, Lazaros Pliambas
την Παρασκευή 18/12/2015 στις 22.00 στο χώρο της Facta Non Verba στη Φάμπρικα Υφανέτ (Ομήρου και Πέρδικα γωνία)

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Ο Τζόρνταν στην κατάληψη Αντιβίωση στα Γιάννενα

Η Facta Non Verba θα παρουσιάσει την παράσταση "Τζόρνταν" των Αν. Ρέυνολντς και Μ. Μποφίνι το Σάββατο 5 Δεκέμβρη στις 9.30 μμ στην κατάληψη Αντιβίωση στα Γιάννενα.

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

Παράταση για ένα Σαββατοκύριακο των παραστάσεων Τζόρνταν

Λόγω μεγάλης προσέλευσης του κοινού, ο Τζόρνταν θα δοθεί για ακόμα δύο παραστάσεις το Σάββατο στις 14/11 και την Κυριακή στις 15/11 στις 9.30 μ.μ στη Φάμπρικα Υφανέτ.

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Νέος κύκλος παραστάσεων του Τζόρνταν της Ρέυνολντς και Μπουφίνι

Νέος κύκλος παραστάσεων του Τζόρνταν της Ρέυνολντς και Μπουφίνι από την Facta Non Verba στη Φάμπρικα Υφανέτ (Ομήρου και Περδίκα γωνία) από τις 17/10 έως τις 1/11 κάθε Σαββατοκύριακο στις 21.30
Παίζουν:
Μαριάννα Γκουσδουβά
Σάσα Δημητριάδου
Λένα Ντάγκα

Σκηνοθεσία-Βίντεο: Έλενα Σταματοπούλου
Μουσική σύνθεση: Μάκης Τσαμαλίκος

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Φωτογραφίες από την παράσταση Τζόρνταν



Φωτογραφίες από την παράσταση Τζόρνταν της Άννα Ρέυνολτς και Μόιρα Μπουφίνι.
Παραστάσεις: 26, 28,29/6 στη Φάμπρικα Υφανέτ (Ομήρου και Περδίκα γωνία)
Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης
Παίζουν: Σάσα Δημητριάδου, Λένα Ντάγκα, Μαριάννα Γκουσδουβά, Υβόννη-Ελπίδα Σταματοπούλου-Μαυρίδου
Σκηνοθεσία-Βίντεο: Έλενα Σταματοπούλου
Σκηνικά: Facta Non Verba
Μουσική: Μάκης Τσαμαλίκος
Φωτισμοί: Γιάννης Στάγκος
Αφίσα-πρόγραμμα: Gra-fistiki

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Τζόρνταν από τη Facta Non Verba

Τζόρνταν, των Α. Ρέυνολντς και Μ. Μπουφίνι
Από την Facta Non Verba

Το παιχνίδι της σιωπής. Το βίωμα και μετά σιωπή. Η σιωπή είναι μια μορφή μη λεκτικής επικοινωνίας. Επιβάλλεται ή επιλέγεται; Που αρχίζει και που σταματάει; Τα γυναικεία προσωπικά βιώματα καταπίεσης συχνά αντιμετωπίζονται τουλάχιστον υποτιμητικά, τοποθετώντας συχνά τα θύματα στην ανακριτική καρέκλα. Συχνά ο θύτης αμφισβητεί την βία του, κατηγορώντας το θύμα και αυτό είναι αποδεκτό από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, με συνέπεια το θύμα να απολογείται για τις πράξεις που το ‘οδήγησαν’ να υποστεί την βία και τέλος στιγματίζεται, ενοχοποιείται, αμύνεται και σιωπά. Ο διαχωρισμός του ιδιωτικού απ’ το δημόσιο, του σώματος και των συναισθημάτων, του προσωπικού από το πολιτικό οδηγεί στον κατακερματισμό  και στην υποτίμηση της ανθρώπινης ύπαρξης. Το προσωπικό είναι πολιτικό. Η βία και ο κοινωνικός έλεγχος των γυναικών είναι υπαρκτός  και γενικευμένος, όχι μόνο από τα πάνω αλλά και ανάμεσα μας.  Η επιλογή του «Τζόρνταν» φωτίζει διάφορες πτυχές του γυναικείου ζητήματος, αλλά και γενικότερα ζητήματα επιβολής καταστολής και κυριαρχίας. Είναι το προσωπικό βίωμα μιας γυναίκας, το οποίο καταδεικνύει  πως μετατρέπεται από απόλυτο θύμα σε απόλυτο θύτη. Η γλώσσα του έργου δεν είναι πολιτική, είναι σχεδόν παραμυθοδραματική, συμπυκνώνοντας πολλές γυναικείες φωνές που γαζώνουν με μικρά μανιφέστα-καταγγελίες στην πατριαρχική οικογένεια, στον μύθο της μητρότητας, στα ψυχιατρεία, στις γυναικείες φυλακές. Δεν προπαγανδίζει καμιά  συλλογική απελευθέρωση των γυναικών. Η ελευθερία δεν υφίσταται σε καμιά επιλογή της εκτός αυτής της αυτοκτονίας. Βρισκόμαστε μέσα σε μια αληθινή ιστορία, σχεδόν καθημερινή σε μια οικογένεια όπου ο πατέρας χτυπά την μητέρα, η έφηβη κόρη μένει έγκυος και συνεχίζεται ο κύκλος της βίας. Οι γείτονες το λέγανε πως αυτή θα το φάει το κεφάλι της κι ότι πήγαινε γυρεύοντας. Η θρησκεία, οι νόμοι (γραπτοί και άγραφοι), οι δικαστές, η οικογένεια στενεύουν και αποκλείουν την συνέχιση της ζωής της, την περιθωριοποιούν και την πετάνε σε καραντίνες, δηλαδή στην πορνεία, στην φυλακή και στο ψυχιατρείο. Η ερμηνεία των γιατρών, φυσικά πως μόνο μια ψυχικά διαταραγμένη θα μπορούσε να γίνει φόνισσα του ίδιου της του παιδιού, και ο κόσμος την λυπάται επειδή έχασε το παιδί της… αλλά δεν υπάρχει δικαιολογία ακόμα και στο κόσμο των γυναικείων φυλακών είναι το τέρας των τεράτων, το αφύσικο, μια γυναίκα που ακυρώνει η ίδια την μητρότητα της, σε μια κοινωνία που ο γυναικεία ρόλος είναι συνυφασμένος με την αναπαραγωγική διαδικασία. Το μόνο ελαφρυντικό κοινωνικά είναι που τρελάθηκε, της φαίνεται αστείο να την βάλουνε στην πτέρυγα των τρελών, αλλά μόνο έτσι πλαισιώνεται ο φόνος κοινωνικά. Ο θάνατος για την ίδια δεν είναι το τέλος, το παιδί της είναι αθάνατο και η αυτοκτονία της επιθυμία για ζωή μέσα στο ανέφικτο της πραγματικότητας. Η σιωπή είναι συνειδητή επιλογή για επικοινωνία κι όχι ακούσια κατάρρευση. Ο φόνος και η αυτοκτονία είναι η έξοδος για την απελευθέρωση από την τραχιά πραγματικότητα, γλιστρώντας μαζί πάνω στο νερό ως το φεγγάρι. Σύμβολο της ύστατης μαζοχιστικής και εξιδανικευμένης  μητρικής αγάπης «..τον αγαπούσα, ξέρετε πιο πολύ κι απ’ την ζωή μου». 
ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ.
ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ Σ.Τ. ΠΟΥ ΑΠΑΛΛΑΧΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΝΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΙ ΑΦΕΘΗΚΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΥΠΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ, ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΤΟΥ 1987.ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ.